Rouhani's election; change in Iran

Rouhani's election; change in Iran

27 June 2013, The New Turkey

http://www.thenewturkey.org/rouhanis-election-change-in-iran/new-region/1382

A new period has begun in Iran with Hujjat al Islam, [an honorific title meaning “authority on Islam”], Hassan Rouhani’s election as the president on June 14, 2013. However, this is a renewal that only includes the president and a few political elites of the country. Although some changes are expected in foreign policy, it is a mistake to see the election of Rouhani as the beginning of a major change inIran.

First of all, Rouhani himself is a veteran politician in Iran. After the Revolution, he took place among the political elites and gained political strength during the Ayetollah Ali Khamanei’s supreme leadership. Rouhani has been the representative of Khamanei in the Supreme National Security Council since 1989 and worked in top-level offices of the Islamic Republic regime. The president-elect kept the reformist camp at bay during the times that the Iranian politics divided into two as the Conservatives and the Reformists.

The second reason why no big change should be expected in Iran under Rouhani is that he gave no promise for any change during the election campaign. The new president ofIrankeeping radicalism at arm’s length describes himself as a “centralist.” He said that he will form a technocratic government away from partisanship. In an environment where the radicalism and partisanship of the Mahmoud Ahmedinajad administration are seen as the main reasons behind the economic problems and foreign policy issues, Rouhani adopts a middle-way technocrat stance and that has provided him considerable support from almost all social groups.

The third reason for not to expect any noteworthy changes in Iran is the political structure. After the Revolution, a two-level effective brake-balance system was set up in the political structure. One leg of this system is based on the separation of forces as seen in classical democracies and the other relies on the tutelage of ulama. Since this is the case, the executive leader cannot seek radical changes in the system without reaching a conciliation with other power centers. In fact, this has been clearly seen in the President Khatemi’s desperation he felt against the Establishment. Moreover, the ulama tutelage; in other words, Ayetollah Khamanei’s influence over the system has increased to the detriment of the legislative and executive bodies. The Ayetollah’s impact on the system has turned the presidency into a fairly ineffective institution.

Although a thorough change in the Islamic Republic regime is quite difficult, some limited moves can be made in the foreign policy. In fact, the discourses of economic and political changes loomed large within some certain margins during the presidential election campaign. Increasing external pressures and impositions onIranas well as their negative effects on the Iranian economy, plus the discontent in the country are pushing the regime’s leaders for some changes in the foreign policy to maintain the order. Although he himself does not represent the change, the support of pro-change social sects and reformists to Rouhani shows the public pressure in this direction.

The president-elect advocates expertise in economy and moderation in foreign policy. Rouhani’s election providesIrana chance of maneuverability for some foreign policy changes. However, it is a mistake to expect major modifications. As far as the position of the president in the system and the nature of relations between Khamanei and Rouhani are concerned, possible changes in the Iranian foreign policy would be made with the approval and supervision of the Ayetollah.

The nuclear activities of Iran will be the most important agenda item of the Iranian foreign policy during the Rouhani term. Despite international pressures,Iranhas managed uranium enrichment at the level of 20 percent and gained critical benefits in nuclear technology. On the other hand,Iranhas been isolated from the international political and economic relations due to its nuclear program. For this reason,Iranmay adopt transparency in its nuclear program in order to lower the tension with the regional powers and to avoid conflicts with big power centers as Rouhani promised. For the purpose, numerous delegations of observers would be invited to the nuclear facilities inIranand cooperation would be increased with the International Atomic Energy Agency. Again in this direction, the approval of the NPT supplementary protocol which was signed byIranin December 2004 would be brought back to the agenda.

As far as we understand from Rouhani’s remarks, the new Iranian administration will give importance to the relations with the European countries to unwind the economy and reduce the external pressures. Therefore, bad relations with theUnited Statesare expected to be balanced with the support of some European countries - as it was the case in the Khatemi period. Rouhani’s election as the president in Iran introduces a new opportunity not only for the revision of the Iranian foreign policy but also for the world powers who are willing to iron out relations with Iran.

Ruhani’nin cumhurbaşkanı seçilmesi ve İran'da değişim

22 Haziran 2013, Sabah Perspektif

http://www.sabah.com.tr/Perspektif/Yazarlar/sinkaya/2013/06/22/ruhaninin-cumhurbaskani-secilmesi-ve-iranda-degisim

14 Haziran'da Huccetülislam Hasan Ruhani'nin Cumhurbaşkanı seçilmesiyle İran'da 'yeni' bir dönem başladı. Fakat bu 'yeni'lik büyük ölçüde Cumhurbaşkanı ile siyasi elitlerin bir kısmını kapsayan bir yenileşmeden ibaret. Dış politikada bazı değişiklikler beklenmesine rağmen Ruhani'nin seçilmesini İran'da büyük bir değişimin başlangıcı olarak görmek yanıltıcı olur.
Her şeyden önce Ruhani'nin kendisi İran siyasetinde yeni bir figür değil. Devrimden sonra İran siyasi seçkinleri arasına giren Ruhani, bu pozisyonunu Ayetullah Ali Hamaney'in rehber olduğu dönemde pekiştirdi. 1989'dan beri Hamaney'in Yüksek Milli Güvenlik Konseyi'ndeki temsilciliğini yaptı ve İslam Cumhuriyeti rejiminin üst kademelerinde çeşitli görevler aldı. İran siyasetinin reformcular ile muhafazakârlar arasında ikiye bölündüğü dönemlerde Ruhani, reformcu kampa karşı mesafeli bir duruş sergiledi.
İran'da değişim beklenmemesinin ikinci nedeni Ruhani'nin seçim kampanyasında değişim vadetmemiş olması. 'Radikalizm' ile arasına net bir mesafe koyan Ruhani kendisini 'merkezci' şeklinde tanımladı ve müstakbel yönetiminde partizan tavırlardan uzak teknokratik bir hükümet kuracağını söyledi. Ahmedinecad yönetiminin radikalizm ve partizan tutumunun İran'ın geçen bir kaç yılda ekonomide ve dış politikada karşılaştığı sorunların başlıca sebepleri olarak görüldüğü bir ortamda Ruhani'nin orta-yolcu ve teknokrat duruşu her kesimden seçmen arasında hatırı sayılır bir destek bulmasını sağladı.
İran'da kayda değer bir muhtemel değişimin önündeki üçüncü faktör ise İran'ın siyasi yapısı. Devrimden sonra kurulan siyasi yapıda iki ayaklı ve etkili bir fren-denge sistemi oluşturuldu. Söz konusu sistemin bir ayağı klasik demokrasilerde görülen güçler ayrılığı prensibine, diğer ayağı ise ulema vesayetine dayanıyor. Hal böyle olunca yürütmenin başına geçen liderin, diğer güç merkezleri ile bir uzlaşmaya varmadan sistemi köklü şekilde değiştirmesi mümkün değil. Nitekim bu durum eski Cumhurbaşkanı Hatemi'nin müesses nizam karşısındaki çaresizliği esnasında açık bir şekilde görüldü. Üstelik geçen süre zarfında ulema vesayeti, diğer bir tabirle Rehber Hamaney'in sistem üzerindeki etkisi giderek yasama ve yürütme aleyhine arttı. Rehber'in sistem üzerinde artan etkisi cumhurbaşkanlığı makamını siyaset yapımında adeta etkisiz bir kuruma dönüştürdü.
İslam Cumhuriyeti rejiminde köklü bir değişim çok zor olsa da dış politikada bazı sınırlı adımlar atılabilir. Nitekim cumhurbaşkanlığı seçim kampanyasında belirli marjlar dahilinde ekonomi ve dış politikada değişik söylemler öne çıktı. İran üzerinde artan dış baskı ve yaptırımlar, yaptırımların ülke ekonomisi üzerindeki olumsuz etkisi ve içerideki hoşnutsuzluklar rejim liderlerini İslam Cumhuriyeti düzeninin sürdürülebilmesi için dış politikada aldığı tutumlarda bazı değişiklikler yapmaya zorluyor. Kendisi bizzat değişimi temsil etmese de siyasi değişim talep eden toplumsal kesimlerin ve reformcuların Ruhani'ye destek vermesi bu doğrultudaki kamuoyu baskısını gösteriyor.
Ekonomide uzmanlığı, dış politikada mutedilleşmeyi savunan Ruhani'nin cumhurbaşkanı seçilmesi dış politikasında bazı değişiklikler için İran'a manevra imkânı sağlıyor. Fakat burada da büyük değişiklikler beklemek hatalı olur. Hem cumhurbaşkanının sistem içindeki yeri hem de Hamaney ile Ruhani arasındaki ilişkinin niteliği dikkate alındığında, İran dış politikasında ortaya çıkması muhtemel değişikliklerin Rehber'in gözetimi altında ve onun onayıyla gerçekleşeceği söylenebilir.
Ruhani döneminde İran dış politikasının en önemli gündem maddesi nükleer mesele olacak. Uluslararası baskılara rağmen İran, yüzde 20 düzeyinde uranyum zenginleştirmeyi başardı ve nükleer teknoloji alanında önemli kazanımlar elde etti. Diğer taraftan nükleer programı nedeniyle İran uluslararası siyasi ve ekonomik ilişkilerden büyük ölçüde izole edildi. İşte bu nedenle nükleer alandaki kazanımlarına dayanarak İran, Ruhani'nin vadettiği gibi büyük güçlerle çatışmadan kaçınma ve bölgesel güçlerle tansiyonun düşürülmesi adına nükleer programını 'şeffaflaştırma' yoluna gidebilir. Bu amaçla çeşitli gözlemci heyetler İran'ın nükleer tesislerine davet edilebilir, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı ile işbirliği geliştirilebilir. Yine bu doğrultuda İran'ın Aralık 2004'te imzaladığı NPT Ek Protokolü'nün onaylanması gündeme gelebilir.
Ruhani'nin söylemlerinden anlaşıldığı kadarıyla yeni İran yönetimi dış baskıyı azaltmak ve ülke ekonomisini rahatlatmak için Avrupa ülkeleri ile ilişkilere özel bir önem verecek. Böylece tıpkı Hatemi döneminde olduğu gibi bazı Avrupa ülkelerinin desteğinin alınması suretiyle ABD'nin dengelenmesi hedefleniyor. Ruhani'nin cumhurbaşkanı seçilmesi sadece İran dış politikasının revize edilmesi için değil, İran ile ilişkilerini düzeltmek isteyen güçler için de yeni bir fırsat aralıyor.

The Iranian elections in the shadow of the Ayetollah’s tutelage

The Iranian elections in the shadow of the Ayetollah’s tutelage

10 June 2013, New Turkey

http://www.thenewturkey.org/the-iranian-elections-in-the-shadow-of-the-ayetollahs-tutelage/new-region/1347

Iran prepares for the 11^th presidential elections scheduled for June 14, 2013. According to some, the elections look like a screen play and the end will not change anything because they are not fair and reliable. After every election in the last decade, the claims of election fraud have been made. Following the presidential elections in 2009, these claims had caused big mass demonstrations. The protests were suppressed through brute force and the opposition was kept silent. Even in April, according to the claims, President Mahmoud Ahmadinejad made a confession in a voice recording about the election irregularities. The second and other reason why the elections are not found reliable is that the sphere of politics inIran narrows more and more every day. Since the establishment of the “Islamic Republic” regime, a tug of war has continued between the “elected” and the “appointed.” In order to balance the unforeseeable acts of the elected, the regime of Islamic Republic has placed the loyals of the revolution ideology and the leadership into key positions. This effort of balancing out the elected, however, has ended with the tutelage of clerics over the system. The Iranian revolutionists setting up a tutelary system were concerned that the elected would turn into dictators, but they did not calculate that the Supreme Leader himself would become a dictator as well. As the supreme leader, the Ayetollah Khamanei, with his unrestricted and unsupervised constitutional authority, has gone beyond the mission of providing balance and coordination between the state powers and political groups. Khamanei gradually consolidated his power against the parliamentary and presidential posts, - the elected bodies - to a degree that neither the Parliament nor the Presidential Office could act against the will of the Ayetollah. This is the background of the last few years’ contention between Ahmadinejad and Khamanei. Although formation of the government, appointment and discharge of the ministers are part of the president’s duties, Ahmadinejad has faced Khamanei’s intervention; therefore, the government’s authority to make foreign policy has almost ended.

The clerics-politics dissension

Another result of the narrowing of the Iranian political sphere is that the grassroots and the elites, whom the regime relies on, weaken more in every crisis. Demographic transformation of the Iranian population, the youth’s demands differing with this transformation, yet the regime’s being in conflict with the world and efforts to increase pressure and control over the people have caused the alienation of the young population in particular. The Islamic Republic refraining from providing the opportunities expected by the youth has also failed in the economic prosperity due to the international economic sanctions. On the other hand, the opponents of the regime have been suppressed in every political crisis so much that considerable numbers of the cadres involved in the revolution process were disbanded from politics and marginalized for various reasons in the last 30 years. For instance, former President Khatemi, former Prime Minister Mir Hossain Mousavi and the Speaker of the Parliament Mehdi Karroubi were accused of being “instigators” following the protests of the “Green Movement” in the near past. Khatemi was banned from leaving the country as Mousavi and Karroubi were taken under house arrest. The Ahmadinejad-Khamanei dispute has also caused a crack in the doctrinarian/conservative, “usulgera,” front which is the only opposing group to the reformists. Khamanei discharged political elites, who were marginalized after each crisis, through effective use of the tutelary mechanism. The political sphere, therefore, has been narrowed as active political elites composed a “small” group and gathered around Khamanei.

For the June 14 elections, the Guardian Council of the Constitution, a mechanism of the clerics’ tutelage, is involved in the process, as it is accustomed to, and only eight were found “worthy of” the presidential race among 600 nominees. The rejected two names grab the attention: Hashemi Rafsanjani and Esfandiar Rahim Meshaei.

One of the few founders of the Islamic Republic regime, Rafsanjani this time is not found worthy of the presidency. The reasons behind such decisions have never been announced by the Council. However, the Spokesman of the Council had previously implied the 78-year-old Rafsanjani’s rejection. A group of parliamentary deputies also raised objections to Rafsanjani’s nomination for the same reason. Despite his advanced age, however, Rafsanjani’s registering at the last minute had become the hope of the reformist parties although they were quite weakened. Rafsanjani was expected of liberalizing the political sphere and moderating the foreign politics. When he criticized the regime during and after the protests of the Green Movement and supported the opposition indirectly, his relations with Khamanei had turned sour. However, the disapproval of Rafsanjani’s presidential nomination shows how much the circle which the regime relies on is narrowed and became authoritarian.

Mashaei’s announcement for presidential nomination was like turkey’s voting for an early Christmas. Blamed for the Ahmadinejad-Khamanei dispute by the regime supporters, Meshaei was even labeled as the leader of the deviants by some of Khamanei’s close circles. Still, his announcement for nomination and open support to Ahmadinejad would be for two reasons: one of which would be that the Ahmadinejad group’s “blackmailing” Khamanei and the conservatives around him worked, and the second reason would be the expectation about Meshaei’s approval. For a long time, Ahmadinejad has implied to have information and evidence about the corruptions of some key figures. He even used this method to protect a minister during a motion of no-confidence session recently. Ahmadinejad in his parliamentary speech had the deputies listen to a tape recording about one of Ali Larijani’s brothers offering bribery. With this, it was considered that Ahmadinejad would expose the documents and threaten the regime’s leading figures if the nomination of his favorite candidate is not approved. However, rejection of Meshaei shows that the Ayetollah and his circles did not surrender to Ahmadinejad’s blackmail. According to the emerging picture, the Guarding Council gave a green light to the candidates who remain loyal to Khamanei and who are less likely to cause any problems by acting independently. Nonetheless, the upcoming presidential elections are critical for the politics inIran. First of all, the elections will be an opportunity forIranto iron out the relations with the world. Although the Ayetollah controls the Iranian foreign policy, a pragmatic president who can have the majority’s consent would facilitate to leave the crisis period behind. In fact, significant numbers of the presidential candidates are known to be pragmatic though they have conservative backgrounds.

Would the foreign policy change?

Another factor that makes the elections critical is the ballot-box’s being put in front of the Iranian people although the results might be questionable and choices are limited. This means the voters’ arbitration is asked about changing the elites in the system. As a matter of fact, no one can claim the eight candidates’ being carbon copies of each other despite their common qualities. For instance, Hassan Rouhani had worked with Khatemi and Rafsanjani in the past. Rouhani, a member of the Council of Experts, served as Khamanei’s representative in the National Security Council, also representedIranin the three-party negotiations in 2003-2005 with the European Union (EU) trio and was relatively successful. With his campaign slogan “Restraint, Wisdom and Foresight,” Rouhani represents technocracy and pragmatism as he is able to address both reformists and conservatives. The second candidate seeking the support of the reformists is Mohammed Reza Arif, Khamanei’s former aide. In his campaign, Arif highlights the “rationality.”

The current Secretary of the National Security Council, Saeed Jalili, has been effective in continuation of the aforementioned negotiations though not a concrete conclusion is reached; therefore, he effectively acted in defense of Iran’s rights. On the other hand, Jalili represents the second generation of the Iran Islamic Revolution, which had been quite influential in the streets and later on went to the front to fight againstIraqduring the Iran-Iraq war. Jalili, as a veteran, inspirited revolution with his modest lifestyle and in the election trail he addresses the relatively young generation. For his proximity to the Ayetollah and his mastery in the security issues, Rouhani is a favorite candidate. Qalibaf is the other favorite name of the election campaigns. He ran a splendid campaign in the 2005 presidential elections and won over four million votes. Qalibaf sits as the Mayor of Tehran since 2005. With his campaign slogan “Life for better economy and people,” he seeks the support of the “reformist” youth and the “conservatives.” Other candidates Mohsin Rezai, Gulamai Haddad Adel, Ali Akbar Velayati and Mohammed Harrazi represent the “older generation” of the Iranian elites as far as their slogans and personalities are concerned.

Despite all, the presidential elections in Iran are full of surprises. The election of Khatemi and of Ahmedinajad and then the Khamanei-Ahmadinejad dispute were all surprises. The dynamic structure and surprises of the political sphere - although gradually narrows and becomes more authoritarian - bring excitement to the polls.

Rehber vesayetinin gölgesinde İran seçimleri

Rehber vesayetinin gölgesinde İran seçimleri

25 Mayis 2013, Star Acik Gorus

http://haber.stargazete.com/sondakika/rehber-vesayetinin-golgesinde--iran-secimleri/haber-757136

İran on birinci kez cumhurbaşkanlığı seçimlerine hazırlanıyor. Bazı insanlara göre seçimler, sonucu hiç bir şeyi değiştirmeyecek bir tiyatro oyununa benziyor. Çünkü seçimler adil ve güvenilir bulunmuyor. Son on yıldır yapılan her seçimden sonra usulsüzlük iddiaları ortaya atılmıştır. Bu iddialar 2009 cumhurbaşkanlığı seçimlerinden sonra büyük kitle gösterilerine neden olmuştu. Bu gösteriler şiddetle bastırılmış ve muhalefet susturulmuştu. Daha geçen ay Cumhurbaşkanı Ahmedinecad’ın o seçimlerde usulsüzlük yapıldığını bizzat itiraf ettiği bir ses kaydı olduğu iddia edilmişti. Seçimlere olan inancın yitirilmesinin ikinci nedeni siyasetin alanının giderek daralmasıdır. ‘İslam Cumhuriyeti’ rejiminin kuruluşundan beri ‘seçilmişler’ ile ‘atanmışlar’ arasında bir çekişme vardır. Seçilmişlerin öngörülemeyen davranışlarını dengelemek için İslam Cumhuriyeti rejimi, devlet örgütlenmesinin kilit noktalarına devrimci ideoloji ve liderliğe sadık kişileri yerleştirmiştir. Seçilmişleri dengelemeye dönük bu çabalar sistem üzerinde ‘ulema vesayeti’nin kurulmasına neden olmuştur. Seçilmişlerin diktatörleşebileceği endişesiyle ulema vesayetine tabi bir sistem kuran İran devrimcileri, kurdukları vesayet sisteminin en tepesinde oturan ‘Devrim Rehberi’nin ‘diktatörleşebileceğini’ hesaba katmamıştır. Yetkilerine hiçbir anayasal kısıtlama ve denetleme getirilmemiş olan Rehber Ayetullah Hamanei, devletin erkleri ve siyasi hizipler arasında denge ve koordinasyon sağlama misyonunun ötesine geçerek otoritesini her geçen gün meclis ve cumhurbaşkanlığı gibi seçimle işbaşına gelinen makamların aleyhine genişletmiştir. Öyle ki meclis ve cumhurbaşkanlığı Hamanei’nin iradesinin dışına çıkamaz olmuştur. Geçen birkaç yıla damgasını vuran Ahmedinecad-Hamanei çekişmesinin işte böyle bir arka planı vardır. Hükümeti kurmak, bakanları atamak ve görevden almak cumhurbaşkanının yetkisi dâhilinde olduğu halde Ahmedinecad Rehber’in müdahalesiyle karşılaşmıştır. Keza hükümetin dış politika yapma yetkisi de neredeyse bitirilmiştir.

Ulema-siyaset çekişmesi

İran’da siyasetin alanının daralmasının bir diğer tezahürü rejimin dayandığı halk tabanının ve seçkinlerin her geçen krizde biraz daha zayıflamasıdır. İran’ın nüfusunun demografik dönüşümü, bu dönüşüm sonucunda ortaya çıkan genç nüfusun taleplerinin farklılaşması, buna karşılık rejimin dış dünyanın çoğu ile çekişme içine girmesi, halk üzerindeki baskı ve kontrolü artırmaya çalışması özellikle genç nüfus ile rejimin yabancılaşmasına neden olmuştur. Gençlerin beklediği fırsatları onlara sağlamaktan sakınan İslam Cumhuriyeti, uluslararası yaptırımların etkisiyle ekonomik refah sağlamak hususunda da pek başarılı olamamıştır. Diğer taraftan rejimin karşılaştığı her siyasal krizde içerideki muhalif sesler susturulmuştur. Öyle ki devrimi yapan kadroların önemli bir kısmı geçen otuz yıl zarfında çeşitli vesilelerle siyasetten tasfiye edilmiş ve marjinalleştirilmiştir. Mesela yakın zamanda ‘Yeşil Hareket’in protesto gösterilerinden sonra eski Cumhurbaşkanı Hatemi, Başbakan Musevi ve Meclis Başkanı Kerrubi ‘fitneci’ olmakla itham edilmiştir. Hatemi’nin yurtdışına çıkması yasaklanmış, Musevi ve Kerrubi ev hapsine alınmıştır. Ahmedinecad- Hamanei çekişmesi reformcular karşısında tek bir cephe olan ‘usulgera’ (ilkeci/muhafazakar) cephenin çatlamasına neden olmuştur. Hamanei, emrindeki vesayet mekanizmasını etkili bir şekilde kullanarak her krizden sonra marjinalleştirilen siyasi elitleri tasfiye etmiştir. Siyasetin alanı daralmış, faal siyasi elitler Hamanei etrafında kenetlenen ‘küçük’ bir gruptan ibaret kalmıştır. 

Önümüzdeki seçimler için ulema vesayeti mekanizmalarından birisi olan Anayasayı Koruyucular Şurası adet olduğu üzere devreye girmiş ve 600’ü aşkın namzet arasından sadece sekiz kişiyi adaylığa ‘layık’ görmüştür. Adaylığı uygun görülmeyenlerden iki kişinin kimliği özellikle ilgi çekmiştir; Haşimi Rafsancani ve İsfendiyar Rahim Meşai. 

İslam Cumhuriyeti rejiminin tesisinde etkili olan sayılı birkaç kişi arasında yer alan eski cumhurbaşkanı Rafsancani bu defa cumhurbaşkanlığına uygun bulunmamıştır. Kararlarının gerekçesi hiçbir surette açıklanmayan Koruyucular Şurası’nın sözcüsü 78 yaşındaki Rafsancani’nin bu makam için uygun olmayabileceğini daha önce ima etmişti. Bir grup milletvekili de aynı gerekçe ile Rafsancani’nin adaylığına karşı çıkmıştı. Oysa son dakikada adaylığını ilan eden Rafsancani, ilerleyen yaşına karşın bir hayli zayıflatılmış olan reformcu partilerin bir kısmının umudu haline gelmişti. Rafsancani’nin hem siyasal alanı liberalleştirmesi, hem de dış politikayı mutedilleştirmesi bekleniyordu. Yeşil Hareketin protestoları sırasında ve sonrasında rejimi eleştirmesi ve dolaylı olarak muhalefete destek vermesi nedeniyle Rafsancani’nin Hamanei ile ilişkileri bozulmuştu. Bununla beraber Rafsancani’nin adaylığının reddedilmesi, rejimin dayandığı çevrenin ne ölçüde daraldığını ve otoriterleştiğini çarpıcı bir şekilde sergilemiştir. 

Meşai’nin adaylığını ilan etmesi ise adeta ‘bile bile lades’ demekti. Rejimin ‘yandaşları’ tarafından Ahmedinecad-Hamanei çekişmesinin sorumlusu olarak Meşai görülmüştür. Hatta Meşai, Hamanei’ye yakın kimi çevreler tarafından ‘sapkın cereyanın başı’ şeklinde lanse edilmiştir. Hal böyle iken Meşai’nin adaylığını ilan etmesi ve Ahmedinecad’ın açık desteği iki amaca matuf olabilirdi. Bunlardan birincisi Ahmedinecad grubunun Hamanei ve etrafındaki muhafazakârlara yaptığı ‘şantajın’ sonuç vermesi ve Meşai’nin adaylığının onaylanması beklentisidir. Bir süreden beri Ahmedinecad, ‘önemli kişilerin’ yolsuzlukları hakkında elinde bilgi ve belgelerin olduğunu ima ediyordu. Hatta geçtiğimiz aylarda bir bakana yönelik gensoru görüşmesi sırasında bakanı savunmak için bu yöntemi kullanmıştı. Meclis kürsüsünde yaptığı konuşmada Ahmedinecad, Meclis Başkanı Ali Laricani’nin kardeşlerinden birisinin rüşvet teklif ettiği iddia edilen ses kaydını milletvekillerine dinletmişti. Ahmedinecad’ın bu yolla kendi favori adayının cumhurbaşkanlığı seçiminde onaylanmaması durumunda belgeleri ifşa ederek rejimin ileri gelenlerinin itibarını zedelemekle tehdit ettiği düşünülüyordu. Buna rağmen Meşai’nin adaylığının reddi Rehber ve çevresinin Ahmedinecad’ın şantajına boyun eğmediğini göstermektedir. Ortaya çıkan tablo göstermektedir ki Koruyucular Şurası, Rehber Hamanei’ye sadık ve bağımsız hareket ederek yeni problem çıkarması ihtimali düşük kimselerin adaylığını onaylamıştır. Bununla beraber önümüzdeki Cumhurbaşkanlığı seçimleri İran siyaseti için önemlidir. Her şeyden önce seçimler İran’a dış dünya ile ilişkilerini düzeltmesi için bir fırsat sağlayacaktır. Dış politikanın kontrolü Hamanei’nin uhdesinde kalmaya devam etse de halkın çoğunluğunun teveccühüne mazhar olabilecek pragmatik bir cumhurbaşkanı, İran’ın içinde bulunduğu bunalımdan çıkmasını kolaylaştırabilir. Nitekim adaylığı onaylanan kişilerin önemli bir kısmı muhafazakar altyapıdan gelmekle birlikte pragmatik olarak bilinmektedir. 

Dış politika değişir mi?

Seçimleri önemli kılan bir başka unsur ise tercihlerin kısıtlı ve sonuçların şüpheli olmasına rağmen seçim sandığının halkın önüne konulması, sistem içindeki elitlerin değişiminde halkın hakemliğine başvurulması anlamına gelmektedir. Nitekim ortak niteliklerine rağmen adaylığı onaylanan sekiz kişinin birbirlerinin kopyası olduğu ileri sürülemez. Mesela Hasan Ruhani, daha önce Hatemi ve Rafsancani ile çalışmış bir kişidir. Uzmanlar Meclisi üyesi olan Ruhani, uzun yıllardan beri Hamanei’nin Ulusal Güvenlik Konseyi’ndeki temsilciliğini yapmıştır. Ruhani, AB Üçlüsü ile 2003-2005 arasında yürütülen nükleer müzakerelerde İran’ı temsil etmiş ve göreceli olarak başarı sağlamıştı. Seçim sloganı ‘İtidal, Akıl ve Basiret’  olan Ruhani teknokrasiyi ve pragmatizmi temsil etmekte, hem reformculara hem de muhafazakârlara hitap edebilmektedir. Adaylar arasında reformculara hitap eden ikinci kişi, Hatemi’nin yardımcılığını yapmış olan Muhammed Rıza Arif’tir. Arif de kampanyasında ‘rasyonalite’yi öne çıkarmaktadır.

İran adına nükleer müzakereleri yürüten şimdiki Ulusal Güvenlik Konseyi Sekreteri Said Celili ise somut sonuç alamasa bile müzakerelerin kopmadan devam etmesinde, dolayısıyla İran’ın haklarının savunulmasında etkili olmuştur. Diğer taraftan Celili, İran devriminin ikinci neslini temsil etmektedir ki bu nesil devrim sırasında sokaklarda etkili olmuş, daha sonra Irak’a karşı savaşmak üzere cepheye gitmiştir. Savaş gazisi olan Celili, ‘mütevazi’ hayatı ile devrime ‘kan’ vermiş, göreceli olarak genç nesle hitap etmektedir ve Hamanei’ye yakınlığı ve güvenlik meselelerindeki hakimiyeti nedeniyle seçimlerin favorisi olarak görülmektedir. Bu seçimlerin favorilerinden birisi de Muhammed Bakır Qalibaf’dır. İran-Irak savaşı sırasında cephede olan Qalibaf, 2005 seçimlerinde şaşaalı bir seçim kampanyası yürütmüş ve 4 milyondan fazla oy almıştı. 2005’ten beri Tahran Belediye Başkanlığı yapan Qalibaf burada oldukça başarılı bir performans sergilemiştir. Qalibaf, ‘daha iyi ekonomi ve insanlar için hayat’ sloganıyla hem ‘reformcu’ gençlere, hem de ‘muhafazakârlara’ hitap etmektedir. Diğer adaylar Muhsin Rızai, Gulamali Haddad Adel, Ali Ekber Velayeti ve Muhammed Harrazi, hem sloganları, hem kişilikleri itibariyle İran elitlerinden ‘eski nesli’ temsil etmektedir.

İran seçimleri her şeye rağmen yeni sürprizlere gebedir. Hatemi’nin seçilmesi, Ahmedinecad’ın seçilmesi ve daha sonra ortaya çıkan Hamanei -Ahmedinecad çekişmesi hep sürpriz olmuştur. İran’da siyasetin alanının giderek daralmasına ve otoriterleşmesine karşılık siyasetin dinamik yapısı ve sürprizleri önümüzdeki seçimlere heyecan katmaktadır.

Iran Cautious of Turkey’s Kurdish Approach

16 March 2013

http://www.al-monitor.com/pulse/politics/2013/03/iran-cautious-turkey-kurds.html

For some time Turkey has been searching for ways to solve its Kurdish issue under the label of “the solution process.” Despite the optimism generated by this label, both the government and the Peace and Democracy Party [BDP] (along with other elements of parliament’s Kurdish wing) have shown prudence. One reason for this cautious optimism is Ankara’s concern that power brokers who do not want Turkey to solve this issue might sabotage the process. Many insist that no country in the region, or anywhere in the world for that matter, would like to see Turkey prosper after solving the Kurdish issue. Turkey’s most frequently mentioned adversary is Iran.

For a while now it has been alleged that Iran is in alliance against Turkey with the PKK [Kurdistan Workers Party] — or at least with PKK leaders such as Cemil Bayik, who is said to be close to Iran. We remember how many listed Iran among the possible culprits of the Paris murders. Is Iran really against Turkey resolving the Kurdish issue?

The first theory is a classic one, and posits that solving the Kurdish issue will empower Turkey. Therefore Iran, which sees Turkey as a regional rival, would not want it to gain more power by resolving the Kurdish issue.

But wouldn’t a strong and prosperous neighbor that has solved this problem contribute positively to Iran as well? Isn’t that why Iran backed Turkey’s accession to the EU and its democratic openings? Stability, economic growth and peace in Turkey’s east would certainly be felt in Iran’s restive northwest, which has been living through similar problems for many years.

Another theory is that if Turkey makes progress in solving the Kurdish issue through democratic means, it might put the authoritarian Iranian government — which also has a significant Kurdish population — in a tough spot. Iranian Kurds who see Turkish Kurds making gains might well exert pressure to achieve the same rights. This is why Iran would not want Turkey to solve the Kurdish issue through democratic means, it is claimed. While there may well be some truth to this claim, one has to admit that Iran’s Kurdish issue and the phase it has come to differ from what Turkey has experienced. For example, Iran supported the demands of Kurds in northern Iraq to form a federation, immediately recognized the Kurdistan Regional Government [KRG] without hesitation and quickly developed relations with the region.

Perhaps Iranian leaders won’t be uncomfortable with Turkey solving its Kurdish issue but will rather worry about the Turkish approach to a solution. The “solution process” now means the withdrawal of about 4,000 PKK militants from Turkey. Where will these militants go with their guns? Northern Iraq, Iran and Syria are the places that first come to mind.

Another question that has to be answered is what these militants will be doing after they leave Turkey. Will they sit on a mountaintop waiting for the process to be completed? Certainly not. A PKK that suspends its operations in Turkey is most likely to support the armed struggle of the Iranian Kurds and fight against Iran, or to go to Syria to boost and consolidate the gains of the Kurdish peoplethere.

The PKK fighters’ withdrawal from Turkey with their guns will gain time for Turkey in the solution process. But Iranian officials have serious fears that the PKK will join with the Iranian Party for a Free Life in Kurdistan (PJAK) to focus on the struggle against Iran. Those fears may explain the recent wave of arrests of Iranian Kurdish politicians. It is reported that this wave of attacks is the most comprehensive since 2008. The fact that these arrests have come at the same time as the solution process in Turkey cannot be a coincidence.

In a nutshell, the solution process linked to the PKK’S withdrawal from Turkey is disturbing Iran. This is not because of Iran’s concern with democratization or the empowerment of Turkey, but because of its worry that the PKK fire could ignite its territory.