The Structure of Iran’s Armed Forces and the IRGC–Army Relationship

 

Key Takeaways

- Artesh, which literally means "army," is a branch of Iran’s armed forces that

surpasses the Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) in both manpower and

conventional firepower.

- Army’s Pahlavi-era origins, coupled with the fact that many of its senior officers

had received training in the US, fostered suspicion among the revolutionaries in

terms of its fidelity and in the aftermath of the 1979 Revolution, certain measures

were swiftly undertaken to restructure it into a force loyal to the emerging Islamic

Republic.

 

- Established in April 1979 as a militia force tasked with maintaining public order

and safeguarding the revolution in its immediate aftermath, the IRGC gradually

developed in parallel to Army and eventually came to possess its own ministry,

distinct from the Ministry of Defense.

-  During the Iran–Iraq War, significant rivalries and tensions emerged between the

Army and the IRGC, particularly over issues of command, control, and military

strategy.

- While the Army approached the war through a conventional military

lens –emphasizing weaponry, technology, and manpower– the IRGC prioritized

ideological commitment, emphasizing faith, martyrdom, and revolutionary zeal

as the core elements of its strategy.

- Despite undergoing “Islamization,” proving loyalty to the regime, and playing a

critical role during periods of crises, the Army remained largely sidelined in favor

of the IRGC, which was consistently entrusted with the most prestigious and

influential assignments.

- Although the Army occupies a central role in Iran’s overall defense strategy,

the IRGC holds a clear advantage in terms of access to advanced weaponry and

military technology.

- In recent decades, the IRGC –particularly through its Quds Force– has emerged

as a central instrument of Iran’s regional projection, extending its influence from

Iraq and Lebanon to Syria and Yemen.

- The Army was deliberately excluded from political affairs and confined strictly to

its role within the framework of military doctrine.

- The Army is often regarded as more conciliatory and as a potential partner in the

event of a prospective regime change. Nevertheless, there remains little doubt

about its overall loyalty to the Islamic Republic and its adherence to the principle

of Wilayat-e Faqih.

For the rest of the analysis in Turkish see, https://www.iramcenter.org/uploads/files/I%CC%87ran_Silahli_Kuvvetlerinin_Yapisi_ve_Devrim_Muhafizlari-Ertes%CC%A7_I%CC%87lis%CC%A7kisi_Son_b_.pdf 

ORTADOĞU’DA ASKER-SİYASET İLİŞKİSİ VE ASKERİ DARBELER

ORTADOĞU’DA ASKER-SİYASET İLİŞKİSİ VE ASKERİ DARBELER 

Asker-siyaset ilişkileri, Ortadoğu çalışmaların- da uzun zamandan beri ihmal edilen alanlar- dan birisi olmuştur. Soğuk Savaş yıllarında art arda yapılan darbelere karşın, 1980’lerden itiba- ren hâkim rejimlerin konsolidasyonu ile demokra- tikleşme ve küreselleşme vb. süreçler nedeniyle asker- lerin siyasetle ilişkilerine pek bakılmamıştır. İran’da Devrim Muhafızları Ordusu’nun siyasette artan ağırlığı, Arap Baharı sürecinde halk hareketlerinin seyrinde güvenlik güçlerinin ve orduların oynadığı kritik roller ile Temmuz 2013’te Mısır’da yapılan askeri darbe, Ortadoğu’da asker-siyaset ilişkilerine ilginin giderek artmasına sebep olmuştur. Askerliğin ve siyasetin farklı uzmanlık gerektiren ayrı meslekler olarak ortaya çıkması ve kurumsallaş- masından beri ordunun siyaset ile nasıl bir ilişki içeri- sinde olması gerektiği tartışılagelmektedir. Buradaki temel mesele, belirli bir siyasal yapıyı düşmanlara karşı savunması ve bu siyasal yapının askeri çıkarla- rının korunması için ihdas edilen ve kendilerine güç verilen askerlerin, siyasi iradeyi temsil eden otoriteye tabi olmasıdır. Fakat tarih boyunca askerler ile siyasi otorite arasında farklı ilişki tipleri ortaya çıkmıştır. Kimi zaman askerler siyasi otoriteyi çeşitli şekiller- de etki altına almaya çalışmış, kimi zamanlarda da bizzat müdahale ederek siyasi iktidarı ele geçirmiştir. Askerlerin siyasete müdahalesi sonucunda siyasi ik- tidarın olağanüstü yollardan ve zorla değiştirilmesi- ne ‘askeri darbe’ denilir. Bu çalışmada Ortadoğu’da asker-siyaset ilişkileri ele alınacak ve askeri darbeler tartışılacaktır. 

Asker-Siyaset İlişkileri

Modern Ortadoğu siyasetinde de askerler önemli rol- ler oynamıştır. Modernleşme sürecinde ilk reformların askeri alanlarda yapılması ve özellikle askeri eğitim alanında kaydedilen gelişmeler sonucunda askerler, ‘ilerici aydınlar’ olarak gerek kendi toplumlarındaki Batılılaşma yanlısı kesimler arasında gerekse yaban- cı muhatapları karşısında saygın bir yer edinmiştir. Modern Ortadoğu’da devlet inşası sürecinde ilk teşkil edilen kurumlardan birisi de ordudur. Ordu, sadece ülkede güvenliğin ve istikrarın sağlanmasında değil, askere alma ve eğitim vb. faaliyetleri ile millet inşa- sında da en etkili kurumlardan birisi olmuştur. Keza, bağımsızlığın emperyalistlere karşı askeri mücadele verilerek kazanıldığı ülkelerde, askerler ulusal birliği ve kurtuluşu temsil eden kahramanlar olarak öne çıkmış ve ülke siyasetinin güçlü ve etkili aktörleri olmuştur.

Birçok Ortadoğu ülkesinde devletin ve milletin inşasında önemli roller ifa eden askerler, sonraki dö- nemlerde kendilerini milletin, devletin ve rejimin bekasının koruyucuları olarak görmüştür. Böylece doğrudan askeriye ile bağlantılı olmayan siyasi ikti- dara tabi olmak bir yana, kimi hükümetler yönetme kapasiteleri, ideolojik eğilimleri veya dış politika ter- cihleri nedeniyle askerler tarafından devlete, milletin bekasına veya ulusal çıkarlara tehdit olarak görülmüş- tür. Siyasete bakışlarını bir takım ulvi gerekçelerle izah etme eğiliminde olsalar da siyaset ile ilişkilerinde bir sınıf, zümre veya kurum olarak askerlerin çıkarlarının önemli rol oynadığı yadsınamaz. Kendilerini ayrıcalık- lı bir zümre olarak gören askerler, kendilerine siyaset üzerinde gözetim rolü vehmetmiştir. Diğer yandan bölgede çözülemeyen kronik sorunlar ile güvenlik teh- ditleri askerlerin ön plana çıkmasına sebep olmaktadır. Çeşitli sebeplerle ülke siyasetinde öne çıkan ordu, ‘stratejik’ kaygılar veya ‘sınıf çıkarları’ gereği kendi ekonomik ağlarını kurmuş ve ulusal ekonomi üze- rinde de etkili olmaya başlamıştır.

Ordular genellikle bir zümre olarak görülse de bir- çok örnekte görüldüğü gibi etnik, ideolojik, maddi çıkar vb. nedenlerle hizipleşme ile malul olabilir. Ken- di içinde birlik ruhu ne kadar güçlü olursa, ordunun siyasete müdahaleleri de o kadar etkili olur. Ordu- nun çeşitli hiziplere ayrılması bir bütün olarak askeri kapasitesini zayıflatmasının yanı sıra, ordu içindeki hiziplerden birisinin siyasete müdahale etmeye çalış- ması iç çatışmalara sebep olabilir.

Dolayısıyla, belirli bir durumda asker-siyaset iliş- kilerini belirlenmesinde ordunun yapısı, ideolojik duruşu ve geçmişi etkili olabilir. Bu nedenle, ilgili literatürde ordular kendi içindeki birliktelik ruhu, ideolojik duruşu, askeri uzmanlığa verdiği önem, devlet ve toplumla ilişkileri vb. açılardan profesyonel ordu, devrimci ordu, pretoryen ordu gibi çeşitli tip- lere ayrılır. Profesyonel orduların kurumsallaşmasını tamamladığı ve bütün askeri kapasitelerini sivil siyasi iktidarın hizmetine sunduğu kabul edilir. Kendilerini devrimin koruyucusu ve kollayıcısı olarak gören ordu- lar ise tabiatıyla siyasi yapılardır ve sık sık siyasete mü- dahale eder. Çeşitli hizipleşmeler ve çıkar çatışmaları ile malul olan pretoryen ordular ise türlü bahanelerle siyasete müdahale etme eğilimindedir. Ordunun siya- sete müdahaleleri de farklı şekillerde ortaya çıkmak- tadır; askeri darbeler siyasete doğrudan müdahaledir. Ortadoğu’daki orduların çoğu pretoryen ordu olarak adlandırılır ve ordunun siyasete müdahalesi ordunun bu yapısı ile izah edilir. Askerlerin siyaset üzerindeki etkileri ise gözetim, vesayet, doğrudan yönetim vb. şekiller alabilmektedir. Askerlerin siyasete müdaha- leleri belirli bir rejimin veya hükümetin muhafazası doğrultusunda olabileceği gibi bazı alanlarda reform yapılmasına veya politika değişikliğine gidilmesine yönelik de olabilir.
Orduların özelliklerinin yanı sıra askerlerin içlerin- den geldikleri toplum ile siyasi iktidarların durumu, devletin kurumsallaşması vb. faktörler asker-siyaset ilişkilerinin seyrinde etkili olmaktadır. Sivil iktidarla- rın zayıflığı, yönetici elitler arasındaki şiddetli ihtilaf- lar, iç çatışmalar, savaşlarda karşılaşılan yenilgiler veya yabancı müdahaleleri, askerlerin siyasete müdahalesi- nin önünü açmıştır. Uzun süren buhran dönemlerinin ardından bazı güçlü askeri liderler, ‘at sırtında bekle- nen güçlü lider’ ve ‘milletin kurtarıcısı’ olarak görül- müştür. Bazı siyasi gruplar veya toplumsal kesimler farklı amaçlarla zaman zaman askerlerin veya ordu içindeki bir hizbin siyasete müdahale etmesini cesaretlendirmiş, bu durum ‘başarılı’ darbelerden sonra ‘meşruiyet’ unsuru olarak kullanılmıştır.

Ortadoğu’da Askeri Darbeler

Modern Ortadoğu’da ilk askeri darbe Irak’ta gerçekleş- miştir. Irak’ın bağımsız olmasından kısa bir süre sonra ordunun başına geçirilen General Bekir Sıdkı Ekim 1936’da ‘darbe’ tehdidiyle hükümetin değişmesini sağ- lamıştır. O zamandan günümüze kadar Ortadoğu’da yaklaşık 45 askeri darbe gerçekleşmiştir. Askerlerin siyasetteki ağırlığına rağmen, başka bölgelerle kar- şılaştırıldığında Ortadoğu darbelerde başı çekmez; 1950 -2010 yılları arasında dünyada meydana gelen darbelerin yüzde 15’i bu bölgede olmuştur. Bu oran- la Ortadoğu bölgesi, Afrika, Latin Amerika ve Asya bölgelerinin gerisinde kalmaktadır. Darbelerin çoğu 1960’lı ve 1970’li yıllarda olmuş, 1990’lardan sonra bütün dünyada ve Ortadoğu’da darbelerin sayısı be- lirgin bir şekilde azalmıştır. ‘Başarılı’ darbe girişim- lerinin yanı sıra sayısı tam olarak bilinemeyen çok sayıda darbe girişimi vardır. Fakat bu darbe girişimleri kimi zaman ileri aşamalarda, kimi zaman ise daha ilk safhalarda bastırıldığı için bu konuda sağlıklı veriler yoktur. Keza, bazı zamanlarda hükümetler güçlerini pekiştirmek ve rakiplerini tasfiye etmek için ‘darbe girişimi’ olduğu iddiasında bulunmuştur.

Birçok örnekte olduğu gibi Ortadoğu’da da askeri darbelerden sonra otoriter yönetimler kurulmuştur. Askerler kimi zaman doğrudan iktidarı ele almış, ki- mi zaman ise hükümet üzerinde vasi rolü oynayarak iktidarın şekillenmesinde belirleyici olmuştur. Dar- be yoluyla iktidarı ele geçiren liderler meşruiyetlerini güçlendirmek için bazı reformlar yapmış, popülist politikalar izlemiştir. Kısmi halk desteğinin yanı sıra siyasete getirdikleri yeni çizgi ve yaptıkları reform- lar nedeniyle birçok darbeci lider, kendisini devrimci olarak addetmiştir. Mesela, 1952’de Mısır’da iktidarı darbe ile ele geçiren Cemal Abdülnasır birçok çevrede ‘devrimci olarak anılmıştır. İzleyen dönemlerde fark- lı ülkelerde askeri darbeciler kendilerini ‘devrimci’ olarak tanımlamaya devam etmiştir. Hatta Temmuz 2013’te Mısır’da seçilmiş Mursi hükümetini deviren darbenin lideri Abdülfettah Sisi ordunun müdaha- lesini, “halkın devrimin korunması çağrısına” cevap olarak nitelendirmiştir.

Darbeciler kendi eylemlerini devrim olarak nite- lendirseler ve bazı toplumsal kesimlerin desteğini alsa- lar da darbe ile devrimi birbirinden ayıran en önemli özellik devrimlerin halk hareketlerinin sonucu olma- sıdır. Bu durumda şöyle bir soru ortaya çıkmaktadır: Mademki darbeler halk desteğinden yoksundur ve darbe sonrası genellikle otoriter rejimler kurulur, o halde halk neden darbelere karşı durmaz?

Her şeyden önce darbe sonrası alınan sıkıyönetim tedbirleri ve darbeye dışarıdan verilen destek, di- renmeyi neredeyse imkânsız hale getirmektedir. Ce- zayir’de 1992’de İslami Kurtuluş Cephesi’nin (FIS) darbeye karşı mücadele etmesi yedi yıl süren kanlı bir iç savaşa sebep olmuştur. Keza Mısır Cumhurbaşkanı Mursi’ye yapılan darbeye karşı direnen sivillere karşı silah kullanan darbeciler, 3,500’den fazla insanın ha- yatını kaybetmesine sebep olmuştur. Daha önemlisi, modern Ortadoğu’da hüküm süren rejimlerin çoğu- nun ciddi bir meşruiyet sorunuyla malul olmasıdır. Yozlaşma, ekonomi ve dış politika gibi alanlarda başa- rısızlıkları ve ‘milli çıkarları’ korumaktan aciz kalma- ları vb. nedenlerle, darbe ile iktidardan uzaklaştırılan hükümetlerin arkasında pek kimse durmamıştır. Yani darbeye karşı durmak bir yana, darbeyle iktidardan uzaklaştırılan hükümetlerin, devrilen rejimlerin ar- kasından üzülen pek kimse olmamıştır. İktidardaki hükümetlerin ve rejimlerin halk desteğinden ve meş- ruiyetten mahrum olması, askeri darbe girişimlerini kolaylaştırmıştır.

Ortadoğu Analiz, Eylül-Ekim 2016 Cilt: 8 Sayı: 76, s.51-53.
http://www.orsam.org.tr/files/OA/76/14_bayramsinkaya.pdf

Yrd. Doç. Dr., Yıldırım Beyazıt Üniversitesi, ORSAM Danışmanı 

Revolutionary Guards and Politics Under Rouhani

2016-08-15

Since its foundation in 1979,The Army of the Guardians of the Islamic Revolution (Revolutionary Guards, IRGC) has been regarded as one of the “fundamental” pillars of Iranian politics. Revolutionary Guards, who are constitutionally charged with “safeguarding the revolution and its achievements”, have always involved in politics. IRGC, like other security institutions in Iran, is directly subordinated to Supreme Leader of the Revolution Ayatollah Hamanei and its relations with Iranian governments have been practiced in different forms.IRGC’s political clout gradually increased under the presidency of Mahmud Ahmedinecad that generated a debate on “militarization” of the Iranian regime. Likewise, in the meantime, influence of IRGCalso increased in economy due to the effects of sanctions imposed on Iran for thenuclear issue.

IRGC’s role in Iranian politics and economy has been regarded as one of the biggest challenges for Hassan Rouhani, who was elected as president in June 2013.There were some speculations about the prospective tension between President Rouhani, who has been known with pragmatism, and IRGC that has a rigid ideological standing.So, how didrelations between President Rouhani and Revolutionary Guards evolve in the intervening three years?This study reviews relations between the Rouhani government and IRGC.

Nuclear Deal, Iranian politics and Revolutionary Guards

Rouhani’sassociation with some reformist figures before and after the elections, moderation and flexibility in foreign policy and his discourses on economic liberalization drew IRGC’s reaction. However, having forged close relations with security bureaucracy and due to his stance in the “political center”, Rouhani did not encounter opposition from IRGC.Indeed, Rouhani observed balances while he was forming his cabinet and he did not give place to “fervent” reformists. He appointed, formerIRGC commanders, Hossein Dehghan as as Minister of Defense and Ali Shamkhani as a secretary of Supreme National Security Council.

IRGC’s first criticism against President Rouhani came afterhis phone conversationwith President Obama in September 2013.IRGCCommander, Major General Mohammad Ali Jafari said, “the president took a firm and appropriate position during his stay” in New York,“but,” he added“just as he refused to meet Obama, he should also have refused to speak with him on the telephone.”

Nuclear negotiations that began in November 2013 between Iran and the P5+1countrieswere criticized at times by news websites and journals. When those criticisms became harsh, Rouhani stated that “a small group has been busy with sabotages, baseless accusations and lies.” He added that his government was well aware of each step of this group and wouldtake necessary measures when the time was ripe. Shortly after Rouhani’s statements, in November 2014, an article published in Sahamnews, a pro-reformist news portal,claimed that Intelligence Unit of IRGC stepped into action in order to overthrow the Rouhani government. According to the aforementioned article, Intelligence Unit of IRGC, in coordination with Isargaran(Society of Devotees of the Islamic Revolution), and former officials at the time of Ahmedinecad government and some journalists, set up “safe houses” in which anti-government propaganda activities was organized. It was suggested that Rouhani gave information and submitted relevant documents about this subject to LeaderHamanei at a private talk; but nothing appeared publiclyabout this matter. Anyway, President Rouhani said in a speech he gave in December 2015, “When weapons, wealth and media are in control of a single institution, an inevitable result would be corruption.” These comments ware regarded by many pundits as criticism against IRGC.

While nuclear deal was coming to and end, IRGC took a cautious stance. On the one hand, IRGC Commander Jafari appreciated achievements and “selfless efforts” of the negotiating team, on the other hand, he continued to remind redlines of the Iran. He drove attention to controversial issues with related to the removal of sanctions.

In a speech shortly after the parties agreed on the nuclear deal in July 2015, Rouhani stated that even after the conclusion of deal, Iran should preserve its prudence and moderation. He also said, “we should not think that we can talk and move whatever we want after the deal, and the others did not react to the change of our course”.This statement drew a rebuff from IRGC Commander Jafari, who said, “some people argues that we should decide our activities in accordance with the will of enemy, and says we cannot speak or move as we liked because the others would react. It means, before anything else, questioning of independence and honor of the regime.” He added that those people sitting in important posts should speak in a “measured” way.

The battle of words between the government and IRGC has continued over the meaning of the nuclear deal. Both President Rouhani and the Minister of Foreign Affairs Zarifargued that “the nuclear deal have liftedthe shadow of war over Iran and made it more secure.” However,it is stated in various speeches of some IRGC commanders that security of Iran has not been ensured by means of negotiations and dialogue with enemy,but by the heroic and altruistic resistance of the people and “deterrent power” of Iran.Jafaristressed that “the deal did not end or reduce hostility of the United States towardstheIslamic Republic of Iran”, and he claimed that the “enemy continuously attempts to infiltrate into Iran.”Actually, these “warnings” are almost replica of various statements of Khamenei.Indeed, Khameneihas been talking about the possibility of “infiltration of enemy into Iran by economic and cultural means.” Soon after those warnings about “infiltration of enemy”, Intelligence Unit of IRGCarrested five journalists allegedly for “being members of a network of influencedepended on America or Britain.” President Rouhani reacted to these detentions. Rouhani said that security agents should not act like a press judge and he called that warnings of the leader on the “infiltration of foreigners” should not be over-exploited.

Another debate President Rouhani and IRGC Commander Jafari that revolved around the essence of the nuclear deal took place in the last April. In his speech for the occasion of Norouz(Iranian New Year), Rouhani recalled the nuclear deal as an achievement to be proud of the Iranian nation and he said that Iran should alsoconclude“a national plan of action, a secondbarjam(the Persian acronym for the nuclear deal)” to solve itspolitical, economic and social problems.Leader Khamenei criticized these statements at first.  Subsequently, Major GeneralJafari said, “Thenucleardeal has neverbeenconsidered a documentto be proud of it, andpeoplereluctantlysupported [it]. Whatare the benefits of the first deal, so that we are asking a second one?” In response to these criticisms, Rouhani repeated that barjamis a political and legal source of pride for Iranian nation and he reminded how much the Iranian people were suffering under sanctions.He statedthat Iran alsoneedssomeadditional time just as “therestorationorreconstruction of a ruintakesome time. Only three months have passed since the deal came into effect.”

Economic Activities of RG

Another source of disagreement between Revolutionary Guards and the Rouhani government is the role of IRGC in economy. Khatam-ol Anbiya Headquarter, engineering and construction unit of IRGShas taken over critical infrastructure projects in Iran, built roads, bridges, damsetc..The role of IRGC in economy gradually increased under the presidency of Ahmadinejad, some companies affiliated to the IRGC operated in wide spectrum from construction, chemistry, to telecom, finance, energy, and international trade.There are different estimations about the overall share of IRGC in Iranian economy. IRGCSpokesman Ramezan Sharif stated that “only 10%” of construction projects in Iran has been handled by the Revolutionary Guards.

Rouhani government is critical of economic activities of military institutions because of the difficulty in inspecting them and because itupsets the balances in the market. Besides, the government is vowed toreinforce private sector, which requires reduction of IRGC activities in economy.However, President Rouhani adopted a cautious rhetoricwith regard to the economic activities of IRGC. Having admired IRGC for its contribution to economy and defense of the country, he asked IRGC to fight against smuggling and get involve in major projects that are not undertaken by private sector.Likewise, Mohammad BagherNobaght, spokesman of the government, said that economic activities of IRGC should be limited with fields in which private sector has no interest or capacity to do.

A speech given by Rouhani on the Army Day (Rouz-e Artesh) in April 2014 has drawn attention to this issue. He said that the army has made great sacrifices in defense of the country, but did not ask “its share from the nation and the elected government.” This statement of Rouhani isregarded as a warning to IRGC thatwants to maintain its economic activities in return for its sacrifices.

IRGCCommander Jafari acknowledged in September 2014 that initially there were some doubts about the cooperation between the Guards and the government on economic issues. However, he added that the government was appreciatingIRGc’scapabilities in construction industry and they were cooperating on that subject.  Nevertheless, economic activities of IRGC significantly declined under the Rouhani government. Some operations ofIRGC-related companies, who are no more able to take “luxurious tenders” has been ceased. In return, Guardscommanders frequentlystated that the government should “give priority” toIRGC and Basij, which are ready to support the government in developing “resistance economy.” Commander Jafari,in several occasions, however, complained that the government does not utilize enough experiences and proposals IRGC and Basij.

Foreign policy is not discussed

Despite their disagreements on economic and political issues, the Rouhani government and the Revolutionary Guards have apparently been in an intimate cooperation with regard to foreign policy matters.The Rouhani government, whose first priority wassolution of the nuclear issue, has not questioned the role of IRGC in regional policies of Iran. As a matter of fact, Iranian policies towards Iraq and Syria have remained in the control of IRGC. After the rise of ISIS in June 2014, as a critical threat to Iraqi government, and consequently to Iran, IRGC and Iranian government reinforced their cooperation. The government supported the logistical support and the advisory missions provided by IRGC in Iraq and Syria. Moreover, President Rouhani said, “The courage of Sardar[Qassem] Soleimani is a source of pride and power.”Having praised the Qods Force andprowess of IRGC, Rouhani said, “Today, IRGC not only shoulders the burden of providing security to thecountry, but also provides security to those countries seeking help from the Islamic Iran and takes its place with its all capacity on those fields.”

The concord between the Rouhani government and Revolutionary Guards on security and foreign policy issueshas also reflected in the overall share of IRGC from the national budget, which has gradually increased. It took 3,3 billion USD from the national budget in 2013, which increased to 5 billion USD in 2014 and to 6.1 billion USD in 2015. There were some claims for the current year arguing that the amount allocated to IRGC in the draft version of the national budget prepared by the government was diminished 20 percent. Notwithstanding the debate on the budget cuts for IRGC, the overall defense budget of Iran has increased almost 15 percent.

Consequently, there have been some public debates and disagreements between President Rouhani and Revolutionary Guards over a number of issues including the role of IRGC in economy, nuclear talks and the meaning of the nuclear deal, cultural and political issues. However, the Rouhani government hasnot questionedforeign activities of IRGC and its role in Iranian foreign policy. Therefore, despite numerous disagreements and debates between Revolutionary Guards and the government, foreign policy issues, especially Iranian policies towards the Middle East were never brought into question.

This article was published in Ortadoğu Analiz journal with the title of "Revolutionary Guards and Politics Under Rouhani”     

http://orsam.org.tr/index.php/Content/Analiz/4826?s=orsam|english 

 2016-08-15

Iran’da Asker–Siyaset İlişkileri ve Devrim Muhafızları’nın Yükselişi

ORSAM :: Dış Politika Analizleri:

Iran’da Asker–Siyaset İlişkileri ve Devrim Muhafızları’nın Yükselişi

Bayram SİNKAYA, ORSAM Danışmanı, ODTÜ/Atatürk Üniversitesi Araştırma Görevlisi.

Devrim Muhafızları’nın İran siyaseti üzerindeki etkisi 1990’ların ortalarından beri belirgin bir şekilde artmıştır. Devrim Muhafızları Hatemi’nin liderliğindeki reformcu hükümet ile çatışma içerisinde iken onun yerini alan Ahmedinecad liderliğindeki radikal hükümetle işbirliği içerisinde olmuştur. Bu makale, Devrim Muhafızları’nın siyasi yükselişinde etkili olan faktörleri ve Devrim Muhafızları-siyaset ilişkilerinin nasıl şekillendiğini incelemektedir. Makalede Muhafızların İran siyasetindeki yükselişi Devrim Muhafızları Ordusu ekseninde ve devrim sonrası ortaya çıkan dinamikler çerçevesinde tartışılmaktadır. 1990’lı yıllarda kurumsallaşmasını tamamlayan ideolojik düzeyi yüksek devrimci ordunun, siyasi elitler arasındaki bölünme ve şiddetli rekabet ortamında öneminin arttığı görülmektedir. Böyle bir ortamda İran rejimine yönelik tehdit algılarının niteliğinin değişmesi; askeri tehditlerin yerini kültürel saldırı, kadife devrim girişimi gibi “yumuşak” tehditlere bırakması, Devrim Muhafızları’nın hızla siyasal alana yönelmesine neden olmuştur. Devrim Muhafızları’nın ideolojik-siyasi bakışı ile hükümette egemen elitlerin ideolojik duruşları arasındaki fark veya uyum Devrim Muhafızları’nın hükümetle ilişkilerinin niteliğini belirlemiştir.

Metnin Tamamı
http://orsam.org.tr/tr/yazigoster.aspx?ID=677