Iran and Middle East Studies / İran ve Orta Doğu Çalışmaları

Originally published at https://ovipot.hypotheses.org/15688, on March 16, 2021.   In late February, 2021, some news outlets headlined a new ‘ tension ’ between Turkey and Iran. Arguably the crisis had erupted over a statement by Iraj Masjidi, the Iranian ambassador to Bagdad, denouncing Turkish military operations in the north of Iraq as a violation of the sovereignty of the Iraqi government. The Turkish Ministry of Foreign Affairs summoned Mohammad Farazmand, the Iranian ambassador to Ankara, to declare its distress concerning the ‘baseless’ statement. The Ministry warned the ambassador that rather than standing against Turkey’s fight against terrorism as embodied by the PKK, Iran should lend support to Ankara. In return, the Iranian Ministry of Foreign Affairs summoned Derya Örs, the Turkish ambassador to Tehran, in order to convey its discomfort at a statement by Süleyman Soylu, the Interior Minister, who talked of the presence of PKK militants on Iranian soil. Despite a backgr...

This study has aimed at increasing familiarity of students with regard to major issues in Middle East politics, and providing a framework that would help to analyze regional politics. In this regard, there are two points to be considered. The first one is the necessity of addressing an issue regarding the region through a synchronic and comparative perspective. The second is the fact that any issue addressed in political analyses is a part of a complicated process shaped by interaction of a number of factors in a specific place and historical context. In this study, firstly main factors that are effective in Middle East politics, such as physical and human geography, economy and history are examined. In the second part, leading actors that play critical roles in regional politics, i.e. states, international organizations and extra-regional powers, and the roles of these actors in Middle East politics are discussed. Lastly, contextual factors that emerge in the Middle East, and regional...

ABSTRACT  The Arab Spring of 2011 has revived an academic interest in social movements and revolutions in the Middle East, which was used to be associated with the persistence of authoritarianism. Although the Arab Spring has come up with different outcomes in various countries, currently, there is a burgeoning literature that studies reasons, processes and outcomes of recent social movements and revolutions particularly in the Middle East. In fact, the subject of social movements and revolutions has been underestimated and underexplored in the Middle East studies, or Social Movements studies for a long time. This article argues that despite the negligence of the relevant literature, history of the Middle East has witnessed numerous social movements and revolutions. Then, it provides a historical overview of Middle Eastern revolutions. Against this background, this paper attempts to analyze potential reasons of the aloofness the literature towards social movements and revolutions...

Introduction Virtually all Syrian people were excited with the outbreak of public protests against the ruling Baath regime in March 2011.  / e protesters then took some measures in order to prove that the ethnic and religious divisions of people did not inhibit them from coming together for change and overcoming sectarian incitements. One popular slogan chanted at the demonstrations was “One, One, the Syrian people are one!” However, the initial accord among people coming from various ethnic and religious backgrounds gradually eroded when the opposition demonstrations turned into armed clashes with the security forces.  / e clashes, which gradually appeared in a sectarian form, deepened communal divisions and triggered inter- communal anxieties for a number of reasons and then turned into a protracted social con Á ict and civil war (Atlıo Ì lu, 2018). / e civil war that has in Á icted Syria for over eight years has profoundly a ff ected all people in the country in terms o...

Trump'ın tehlikeli hamlesi ABD Başkanı Donald Tump 8 Mayıs’ta yaptığı açıklamada ülkesinin, P5+1 (BM Güvenlik Konseyi’nin beş daimi üyesi ve Almanya) grubu ülkeleri ile İran arasında Temmuz 2015’te yapılan nükleer anlaşmadan (Kapsamlı Ortak Eylem Planı, KOEP) çekileceğini ilan etti. Seçim kampanyasına başladığından beri bu anlaşmaya karşı olduğunu ifade eden Trump, KOEP’i bu zamana kadar gördüğü en kötü anlaşma şeklinde niteliyordu. Trump anlaşmanın neden kötü olduğunu ifade etmemişse de anlaşmaya karşı çıkanların üzerinde durduğu iki husus vardı. Bir kere büyük ölçüde kısıtlanmış olsa bile İran’ın nükleer faaliyetleri devam ediyordu. Üstelik anlaşma için on yıllık bir süre öngörülmüştü ve bu süre bittiğinde İran’ın nükleer programının tamamen serbest kalacağı ileri sürülüyordu. Oysa on yılın bitiminde nükleer program üzerindeki kısıtlamalar kalkacak olsa da NPT çerçevesinde Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı’nın (UAEA) etkin denetimi devam edecekti. Anlaşmaya karşı çıkanları...

Bağımsızlık Referandumu Sonrasında IKBY-İran İlişkileri 20. yüzyılın ortalarında şekillenen bölge- sel jeopolitik koşullar ve tarihsel bağlar Irak Kürtlerini İran’a yakınlaştırdı. Bu süreçte ‘özerklik’ peşindeki Irak Kürtleri ile ‘bölgesel hırsları’ olan İran arasında ‘netameli bir ittifak’ ortaya çıktı. Zaman zaman güçlenen, perçinlenen bu ittifak, zaman zaman da çetin testlerden geçti. Irak Kürdis- tan Bölgesi’nde 25 Eylül 2017’de yapılan ‘bağımsızlık referandumu’ Erbil-Tahran ilişkilerinde yeni ve zorlu  bir sınav oldu. Aralarındaki dostluğa rağmen İran, Irak Kürtle- rinin ‘bağımsızlık’ girişimlerine her zaman şüpheyle baktı. Nitekim İran yönetimi, Kürtler üzerindeki et- kisini kaybetme riski, bölgede olası istikrarsızlaştırıcı etkileri, İranlı Kürt grupları cesaretlendirmesi ve ABD ile İsrail’in İran karşıtı faaliyetleri için uygun bir zemin sağlaması ihtimalleri gibi stratejik kaygılarla Irak Kürdistan Bölgesel Yönetiminin (IKBY) aldığı ‘b...

Yeni Ruhani Hükümeti’nin Dış Politikası İran Cumhurbaşkanı Hasan Ruhani’nin ikinci dönemi Ağustos 2017’de başladı. Cumhurbaşkanlığı seçimi öncesinde ve sonrasında reformcu-teknokrat ittifakının lideri Ruhani ile muhafazakâr ve neo-radikal muarızları arasında çetin tartışmalar oldu. Bu tartışmalar esnasında iki konu öne çıktı: Ruhani hükümeti nükleer anlaşma üze- rinden dış politikada yeterince devrimci olmamakla ve Batılılara boyun eğmekle itham edildi. Ekonomi alanında da millî kaynakları ulusla- rarası sermayenin sömürüsüne açmakla suçlandı. Çetin tartışmalara rağmen Ruhani seçimlerden galip çıktı ve yeni kabinesi için önerdiği bakan adaylarının birisi dışında hepsi İslami Şura Meclisi’nden gü- ven oyu aldı. Ruhani, ilk dönem kabinesindeki bakanların neredeyse yarısını değiştirdiği halde tartışmaların odağındaki Dışişleri Bakanı M. Cevad Zarif ile Petrol Bakanı Bijan Namdar Zanganeh’yi ikinci dönemde de aynı bakanlıklara tekrar getirdi. Küreselleş...